Valpolicella

Valpolicella is een rode wijn die wordt geproduceerd in de regio Veneto, in Noord-Italië, ten oosten van het Gardameer. Valpolicella draagt sinds 1990 de Denominazione di origine controllata (DOC). Het historische productiegebied van de Valpolicella bestaat uit vijf duidelijk afgebakende regio's: Sant'Ambrogio di Valpolicella, San Pietro in Cariano, de vallei van Fumane, de vallei van Marano en de vallei van Negrar. Naast deze regio's omvat de DOC ook de Valpantena en het gebied ten oosten van Verona.

Het klimaat van de DOC Valpolicella is mild en relatief droog. Door de nabijheid van het Gardameer blijven de temperatuurschommelingen beperkt. De druivensoorten die worden gebruikt voor de productie van Valpolicella-rode wijnen zijn voornamelijk Corvina, Corvinone, Rondinella en Molinara, die kunnen worden aangevuld met de druivensoorten Cruina, Forselina, Negrara of Oseleta. Afhankelijk van de gebruikte druivensoorten kan de Valpolicella fris en zacht zijn, of juist meer gestructureerd en tanninerijk.

De diversiteit van de Valpollicella-wijnen zal u aangenaam verrassen, met name tijdens de proeverij van de wijnen van het landgoed Stefano Accordini.

Een landklimaat

De regio Valpolicella, gelegen in het noordoosten van Italië, vlakbij het Gardameer en de Adriatische Zee, kent een mild continentaal klimaat. De druiven voor de productie van Valpolicella Classico worden geteeld in het koelste deel van de regio, in de uitlopers van de Monti Lessini (op een hoogte van 150 tot 400 meter). In de vlakten langs de rivier de Adige, in het zuiden, is het klimaat warmer.

De bodem bestaat voornamelijk uit grind, aangevuld met alluviale afzettingen in het gebied rond de Adige. De regio die als het meest geschikt wordt beschouwd voor de wijnbouw is die van de Classico, het historische hart van de Valpolicella-wijn. 

De rode Valpolicella-wijn bestaat doorgaans uit drie druivensoorten: Corvina Veronese, Rondinella en Molinara. Maar er worden ook druivensoorten als Rossignola, Negrara, Barbera, Sangiovese en Bigolona gebruikt. Sinds kort is er een heropleving van een lokale druivensoort, de Oseleta.

De stijl van de Valpolicella-wijnen

De regio Valpolicella produceert een mooie verscheidenheid aan wijnen, meestal rode. Kort samengevat vindt de wijnliefhebber daar vijf kwaliteitsniveaus:

• de Valpolicella Classico,

• de Valpolicella Classico Superiore,

• de Valpolicella Ripasso,

• de Amarone della Valpolicella,

• de Recioto della Valpolicella.

De Valpolicella Classico is een vrij lichte tafelwijn, die vaak gekoeld wordt geserveerd. Het is de meest betaalbare Valpolicella, zowel qua prijs als qua smaak. Hij vertoont enkele overeenkomsten met de Beaujolais-wijn. De Valpolicella Classico Superiore is iets duurder, maar heeft meer body en biedt aroma’s van rood fruit met een vleugje kruiden. Hij heeft ook een hoger alcoholpercentage (meestal 12%).

De Valpolicella Ripasso wordt verkregen door de resten van druivenschillen en -pitten van de Recioto en de Amarone te mengen met de basis-Valpolicella, waarna het geheel een tweede maceratieperiode ondergaat. Het resultaat is een wijn met een mooie robijnrode kleur, een alcoholgehalte van ongeveer 13%, en meer body en tannines dan de Classico Superiore. In de smaak zijn enkele tonen van gedroogd fruit waarneembaar. De Ripasso heeft in 2009 een DOC-status gekregen.

Amarone is een drogere rode wijn die geschikt is om te rijpen, met een hoog alcoholgehalte (15 tot 16%) en subtiele aroma’s van kruiden en rook. Net als de Classico en de Ripasso past Amarone natuurlijk uitstekend bij Italiaanse gerechten: osso buco, lasagne en kaas.

De Recioto ten slotte is een dessertwijn, een van de weinige zoete rode wijnen. Zijn fruitige (druiven, vijgen, kersen) en kruidige smaken passen uitstekend bij chocolade of gebak met gedroogd fruit. Het alcoholgehalte ligt lager dan dat van de Amarone (12-13%).

De Italiaanse wijnen uit Valpolicella zijn dan ook zeer divers: van licht en fris tot krachtig, en daar tussenin ook dessertwijnen. Ze behoren tot de beste Italiaanse wijnen.