Wijnen uit Italië

In Italië verbouwden de Etrusken en de Latijnen al wijnstokken. Toen de Grieken daar hun kolonies stichtten, gaven ze een deel van het grondgebied de naam Œnotria, wat ‘het land van de wijn’ betekent. Aan het einde van het Romeinse Rijk waren de met wijnstokken beplante oppervlakten al aanzienlijk, met name dankzij de gronden die aan veteranen waren geschonken en de vergunningen om daar druivensoorten te planten. 

Vervolgens bleef de wijnbouw op een hoog productieniveau, met name dankzij de kloosters, en nam in de 19e eeuw snel toe. Net als in heel Europa richtte de phylloxera grote schade aan in de Italiaanse wijngaarden. De oorlogen en crises van de twintigste eeuw hebben de economie van de wijnbouw veranderd, waarbij de productie in grote hoeveelheden werd geëxporteerd, ongetwijfeld ten koste van de kwaliteit. Deze verandering heeft lange tijd nadelige gevolgen gehad voor de meest veeleisende Italiaanse producenten, die dankzij hun vakmanschap een niveau van uitmuntendheid garanderen dat tegenwoordig steeds meer erkenning krijgt. 

Italiaanse kwaliteitswijnen worden sinds 1992 doeltreffend beschermd door een systeem vanAppellatie (met name de Denominazioni di Origine Controllata - D.O.C. - en de Denominazioni di Origine Controllata e Garantita - D.O.C.G. - die ongeveer 20% van de totale productie uitmaken), net als bij de Barolo, de Monferrato, de Chianti of de Moscato d'Asti.