Roséwijn

1. De productie van roséwijn

Het verkrijgen van een evenwichtige rosé is het resultaat van een delicaat proces, waarbij een perfecte beheersing van de productiestappen essentieel is om een wijn te verkrijgen die zowel fruitig als aromatisch is, maar zonder tannine. Het is juist dit evenwicht dat vandaag de dag het succes bepaalt van roséwijnen, wijnen waarvan de productie al eerder ontstond dan die van witte of rode wijnen. De selectie per perceel is een van de factoren die bijdragen aan het succes van de rosé-cru.

Zodra de druiven in de wijnkelder aankomen, worden de korrels ontdaan (of ontsteeld), dat wil zeggen dat ze van hun steeltjes worden gescheiden. Vervolgens worden ze geplet, dat wil zeggen lichtjes fijngemalen, zodat het sap vrijkomt.

Er zijn dan twee mogelijkheden: maceratie (of „saignée“) en direct persen, waarbij deze laatste techniek steeds vaker wordt toegepast bij moderne roséwijnen.

Voor de maceratie wordt de most die ontstaat bij het persen en het ontstelen – dat wil zeggen een mengsel van vaste en vloeibare bestanddelen – in een tank gedaan. De maceratietijd duurt slechts enkele uren bij lage temperatuur. Juist door deze maceratieperiode goed te beheersen, ontstaat een wijn met karakter, zonder de tannines die kenmerkend zijn voor rode wijn, hoewel deze van dezelfde druivensoorten afkomstig is. De pigmenten in het vlies van korrel geven het sap zijn roze kleur. Het sap wordt vervolgens gewonnen door persen of door het gebruik van zogenaamde technische tanks, waarmee een aanzienlijke extractie van het vloeibare deel van de most mogelijk is. Roséwijnen die door maceratie worden verkregen, hebben een diepe kleur.

Directe persing sluit momenteel beter aan bij de smaakvoorkeuren van consumenten die op zoek zijn naar wijnen met een lichtere kleur en een levendige smaak. Hierbij worden de druiventrossen die in de wijnkelder aankomen, na het ontstelen direct naar de pers geleid.

Het sap dat op deze manier wordt verkregen – hetzij door direct persen, hetzij door korte maceratie – wordt naar een bezinkkuip geleid om te worden geklaard. De deeltjes in het sap zakken naar de bodem van de tank en dit „bezinksel“ wordt vervolgens van het sap gescheiden. Daarna volgt de fase van de alcoholische gisting. Daarna volgt een relatief korte rijpingsperiode, waarin de geklaarde en gestabiliseerde wijn een aantal bewerkingen ondergaat om de kwaliteit ervan te waarborgen.

2. Van rode en witte wijn krijg je geen rosé

Het wijdverbreide misverstand dat roséwijn het resultaat is van een mengsel van rode en witte wijn wordt tegenwoordig gelukkig door de overgrote meerderheid van de consumenten weerlegd. Onder druk van bepaalde industriële spelers had de Europese Unie echter een ontwerpverordening aangenomen die het toestaat om dergelijke mengsels de naam „roséwijn” te geven, zoals dat in Zuid-Afrika of Australië gebruikelijk is. De meeste betrokken Europese wijnbouwers hebben zich fel verzet tegen een dergelijke oplossing om de kwaliteit en de reputatie te behouden van een wijn waarvan zij al meer dan tien jaar lang de kwaliteit hebben trachten te verbeteren. Het is duidelijk dat de op deze manier verkregen „roséwijnen” slechts producten van slechte kwaliteit zijn, waarmee een slechte oogst kan worden afzet dankzij deze feestelijkere presentatie van de wijn. Een dergelijke regelgeving is vandaag de dag niet meer actueel.

Het is echter interessant om op te merken dat de belangrijkste uitzondering op dit mengverbod betrekking heeft op champagne. Het is namelijk mogelijk om Chardonnay te mengen met Pinot Noir of Pinot Meunier om rosé-champagne te verkrijgen. Het aldus verkregen mengsel ondergaat echter een nieuwe, voor champagne specifieke gistingsfase, zodat rosé-champagne geen eenvoudig mengsel van eindproducten is, maar een wijn met een specifiek productieproces.

3. Druivensoorten, regio’s en beroemde roséwijnen

De druivensoorten voor roséwijnen zijn dezelfde als die voor rode wijn. Er is gebleken dat de roze kleur van de wijn niet voortkomt uit een bepaalde druivensoort, maar uit de verwerking ervan in de wijnkelders. In de belangrijkste roséregio, de Provence, worden echter vooral Tibouren, Carignan, Grenache noir, Cinsault, Syrah en Mourvèdre gebruikt.

Driekwart van de Franse roséproductie is geconcentreerd in de Provence, met name in Appellaties zoals Bandol en de Coteaux d'Aix-en-Provence. Bepaalde wijnhuizen zorgen ervoor dat deze regio extra in de schijnwerpers komt te staan, zoals Château d'Esclans, Château Pibarnon, Domaine d'Ott en Château Bellet.

Ook Corsica biedt roséwijnen van hoge kwaliteit. Andere grote Franse wijnregio’s, die minder bekend staan om deze kleur, bieden roséwijnenAppellatie opmerkelijke kwaliteit. Dit geldt bijvoorbeeld voor de regio Bordeaux, de Loirevallei met de Anjou, of de Rhônevallei met de Tavel.

4. Roséwijn en bijpassende gerechten

Roséwijn is vaak een feestelijke wijn die gekoeld kan worden gedronken als aperitief of bij koude of warme voorgerechten. Hij past ook goed bij een hoofdgerecht of bij gegrilde gerechten. Sommige, complexere roséwijnen kunnen echter ook goed samengaan met vis, zoals rode mul, of met meer verfijnde gerechten.