Roséwijn

1. De productie van roséwijn

Het verkrijgen van een evenwichtige rosé is het resultaat van een delicaat proces, waarbij een perfecte beheersing van de productiestappen essentieel is om een wijn te verkrijgen die zowel fruitig als aromatisch is, maar zonder tannine. Het is dit evenwicht dat vandaag de dag het succes bepaalt van roséwijnen, wijnen waarvan de productie al vóór die van witte of rode wijnen ontstond. De selectie van de percelen is een van de factoren die bijdragen aan het succes van de rosé.

Zodra de druiven in de wijnkelder aankomen, worden de korrels steeltjes ontdaan (of ontsteeld), dat wil zeggen dat de steeltjes worden verwijderd. Vervolgens worden ze geplet, dat wil zeggen lichtjes fijngemalen, zodat het sap vrijkomt.

Er zijn dan twee mogelijkheden: maceratie (of saignée) en direct persen, waarbij deze laatste techniek steeds vaker wordt toegepast bij moderne roséwijnen.

Voor de maceratie wordt de most die ontstaat door het persen en het ontstelen – dat wil zeggen een mengsel van vaste en vloeibare bestanddelen – in vaten gedaan. De maceratie duurt slechts enkele uren bij lage temperatuur. Het is overigens de beheersing van deze maceratieperiode die het mogelijk maakt een wijn met karakter te verkrijgen, zonder de tannines die kenmerkend zijn voor rode wijn, die afkomstig zijn van dezelfde druivensoorten. De pigmenten in de schil korrel geven het sap zijn roze kleur. Het sap wordt vervolgens gewonnen door persen of door het gebruik van zogenaamde technische vaten die een aanzienlijke extractie van het vloeibare deel van de most mogelijk maken. Roséwijnen die door maceratie worden verkregen, hebben een diepe kleur.

Directe persing sluit momenteel beter aan bij de smaakvoorkeuren van consumenten die op zoek zijn naar wijnen met een lichtere kleur en een levendig smaakprofiel. Hierbij worden de druiventrossen die in de wijnkelder aankomen, na het ontstelen direct naar de pers geleid.

Het sap dat op deze manier is verkregen, hetzij door direct persen, hetzij door korte maceratie, wordt overgebracht naar een bezinkkuip om te worden geklaard. De deeltjes in het sap zakken naar de bodem van de tank en dit "bezinksel" wordt vervolgens van het sap gescheiden. Daarna volgt de alcoholische gisting. Daarna volgt een relatief korte rijpingsperiode waarin de geklaarde en gestabiliseerde wijn een aantal bewerkingen ondergaat om de kwaliteit ervan te bevestigen.

2. Van rode en witte wijn krijg je geen rosé

Het wijdverbreide misverstand dat roséwijn het resultaat is van een mengsel van rode en witte wijn wordt tegenwoordig gelukkig door de overgrote meerderheid van de consumenten weerlegd. Onder druk van bepaalde producenten had de Europese Unie echter een ontwerpverordening aangenomen die het toestaat om dergelijke mengsels de naam roséwijn te geven, zoals dat in Zuid-Afrika of Australië gebeurt. De meeste betrokken Europese wijnbouwers hebben zich fel verzet tegen een dergelijke oplossing om de kwaliteit en de reputatie te behouden van een wijn waarvan zij de kwaliteit al meer dan tien jaar met veel inspanning hebben verbeterd. Het is duidelijk dat de aldus verkregen "roséwijnen" slechts producten van slechte kwaliteit zijn waarmee een slechte productie kan worden afzet dankzij deze feestelijkere presentatie van de wijn. Een dergelijke regelgeving is vandaag de dag niet meer actueel.

Het is echter interessant om op te merken dat de belangrijkste uitzondering op dit mengverbod betrekking heeft op champagne. Het is namelijk mogelijk om Chardonnay te mengen met Pinot Noir of Pinot Meunier om rosé-champagne te verkrijgen. Het aldus verkregen mengsel ondergaat echter een nieuwe, voor champagne specifieke gistingsfase, zodat rosé-champagne niet louter een mengsel van eindproducten is, maar een wijn met een specifiek productieproces.

3. Druivensoorten, regio’s en beroemde roséwijnen

De druivensoorten voor roséwijnen zijn dezelfde als die voor rode wijn. Het is gebleken dat de roze kleur van de wijn niet voortkomt uit een bepaald druivenras, maar uit de verwerking ervan in de wijnkelders. In de belangrijkste roséstreek, de Provence, worden echter vooral Tibouren, Carignan, Grenache noir, Cinsault, Syrah en Mourvèdre gebruikt.

Driekwart van de Franse roséproductie is geconcentreerd in de Provence, met name in Appellaties zoals Bandol en de Coteaux d'Aix-en-Provence. Bepaalde wijnhuizen laten deze regio extra schitteren, zoals Château d'Esclans, Château Pibarnon, Domaine d'Ott en Château Bellet.

Corsica biedt ook roséwijnen van hoge kwaliteit. Andere grote Franse wijnregio’s, die minder bekend staan om deze kleur, bieden roséwijnenAppellatie opmerkelijke kwaliteit. Dit geldt bijvoorbeeld voor de Bordeauxstreek, de Loirevallei met de Anjou, of de Rhônevallei met de Tavel.

4. Roséwijn en bijpassende gerechten

Roséwijn is een vaak feestelijke wijn die koel gedronken kan worden als aperitief of bij koude of warme voorgerechten. Hij past ook goed bij een hoofdgerecht of bij gegrilde gerechten. Sommige complexere roséwijnen kunnen echter ook goed samengaan met vis, zoals rode mul, of met meer verfijnde gerechten.