Wijnen uit Nieuw-Zeeland

De wijnbouwgeschiedenis van het land gaat echter meer dan een eeuw terug: in 1840, het jaar van het Verdrag van Waitangi waarmee de toetreding van Nieuw-Zeeland tot het Gemenebest officieel werd bekrachtigd, werd al de eerste fles wijn geproduceerd. Sinds de aanleg van de eerste wijngaard op het eiland in 1819 hebben talrijke immigranten, ontdekkingsreizigers en missionarissen namelijk hun steentje bijgedragen aan deze ontwikkeling. Gedurende de negentiende eeuw volgden Britten, Fransen en Kroaten elkaar op om de wijnbouw in Nieuw-Zeeland te ontwikkelen, maar het land werd getroffen door schimmelziekten bij de wijnstokken en de phylloxera, waardoor de ontwikkeling van deze ontluikende sector aanzienlijk werd vertraagd.

Pas tijdens de Tweede Wereldoorlog maakte de wijnindustrie een enorme groei door. De invoerheffingen werden verhoogd en de staat stimuleerde de groei van de sector. In de jaren 1960-1970 ontving Nieuw-Zeeland enorme investeringen uit de Verenigde Staten en Australië, wat leidde tot een duidelijke verbetering van de productiemethoden en de kwaliteit van de wijnen, die aanvankelijk voornamelijk licht, fruitig en lichtzoet waren en op basis van de druivensoort Müller-Thurgau werden gemaakt.

In de jaren 1990, na de afschaffing van de douanebarrières op de invoer van buitenlandse wijnen, kreeg de Nieuw-Zeelandse wijnindustrie te maken met concurrentie uit Australië. Daarom breidde zij haar exportstrategie enorm uit, van NZ$ 18 miljoen in 1990 tot NZ$ 1,5 miljard in 2015. 

Er ontstaan nieuwe wijngoederen, van het noorden van het eiland tot aan Central Otago, en hun aantal bedraagt nu 670.

Volgens de Internationale Organisatie voor Wijnbouw en Wijn (OIV) was Nieuw-Zeeland in 2015 de 17e wijnproducent (in volume) en vertegenwoordigde het daarmee bijna 1% van de wereldwijde productie.