Wijnen uit Nieuw-Zeeland

De wijnbouwgeschiedenis van het land gaat echter meer dan een eeuw terug: in 1840, het jaar van het Verdrag van Waitangi dat de toetreding van Nieuw-Zeeland tot het Gemenebest officieel maakte, werd de eerste fles wijn al geproduceerd. Sinds de eerste aanplant van wijnstokken op het eiland in 1819 hebben talrijke immigranten, ontdekkingsreizigers en missionarissen hun steentje bijgedragen aan dit bouwwerk. Gedurende de 19e eeuw volgden Britten, Fransen en Kroaten elkaar op om de wijnbouw in Nieuw-Zeeland te ontwikkelen, maar het land werd getroffen door schimmelziekten bij de wijnstokken en de phylloxera, wat de ontwikkeling van deze ontluikende activiteit aanzienlijk vertraagde.

Pas tijdens de Tweede Wereldoorlog nam de wijnindustrie een hoge vlucht. De invoerheffingen stegen en de staat stimuleerde de groei van de sector. In de jaren 1960-70 ontving Nieuw-Zeeland enorme investeringen uit de Verenigde Staten en Australië, wat leidde tot een duidelijke verbetering van de werkwijzen en de kwaliteit van de wijnen, die aanvankelijk overwegend licht, fruitig en licht zoet waren, op basis van de Muller-Thurgau-druif.

In de jaren 1990, na de afschaffing van de douanebarrières op de invoer van buitenlandse wijnen, krijgt de Nieuw-Zeelandse wijnindustrie te maken met concurrentie uit Australië. Ze breidt daarom haar exportstrategie enorm uit, van NZ$ 18 miljoen in 1990 tot NZ$ 1,5 miljard in 2015. 

Er ontstonden nieuwe wijndomeinen van het noorden van het eiland tot aan Central Otago, en er zijn er nu 670.

Volgens de Internationale Organisatie voor Wijnbouw en Wijn was Nieuw-Zeeland in 2015 de 17e wijnproducent (in volume), goed voor bijna 1% van de wereldproductie.